............................................

و هیچ.....

دوست من !

دوست من ! وقتی تو با روز هستی ، من با شب هستم ؛ و حتی آن هنگام نیز از نماز ظهر سخن میگوییم که بر فراز کو ه ها می رقصد ، و از سایه ی ارغوانی می گوییم که تمامی دره را فرا گرفته است . تو آواز های شبانه ی

مرا نمی شنوی و بال های ÷رواز مرا در برابر ستارگان نمی بینی ، و من نیز نمی خواهم  تو آن ها را ببینی با بشنوی ! من با شب نتها خواهم بود.

دوست من  !

دوست من ! آنچه می نمایم ، نیستم . آنچه هست لباسی است که بر تن میکنم ؛ لباسی که به دقت

بافته شده تا مرا از سوالات تو و تورا از کوتاهی و اهمال من محافظت کند.

دوست من ! آن من دیگرم . در خانه ای از سکوت زندگی میکند ، و برای همیشه همان جا باقی خواهند ماند ،

غیر قابل درک و دست نیافتنی .

نه می خواهم آنچه می گویم باور کنی و نه به آنچه انجام میدهم اعتماد ؛

که کلمات من چیزی نیست جز افکار تو در صدا و رفتار من چیزی نیست جز  آرزوهای تو در عمل !

وقتی می گویی : باد از جانب غرب می وزد  ؛ میگویم : آری از سوی غرب می وزد، زیرا نمی خواهم بدانی که فکر من به باد نیست که به دریاست . تو نمی توانی اندیشه ی در یایی ام را بفهمی ، من نیز نمی خواهم آن را دریابی .من در آن دریا ، تنها خواهم بود .  

                                                                                                ادامه دارد