وقتی که شب با تمام احساسش

خاموشی را تمنا میکند...

من صدایی می شنوم

از جنس خواهش..

میگویند به ما رحم کنید..

گناه ما چیست.؟

مگر ما چه گلی را پرپر کردیم؟

یا چه خاری را از ریشه کندیم؟

 کمی آن طرف تر...

از پشت آن خرابه ها

مادری می گوید:

پسرم...

تمام زندگی ام   پرپر شد!

آسمان ابریست.

گویی از این همه خشم به ستوه آمده است..

باران نمی بارد..

نگاه ها همه باران است.

صدا ها همه فریاد.

واکنش ها همه مرگبار و

انسان ها  همه تسلیم..

می توانی خواهش را در چشمان دختر بچه ای

که  آن طرف تر برادرش را نشانه گر فته اند !

ببینی..

شاید به این فکر است که..

تا لحظه ای دیگر...

کسی نیست که آرام ش کند.

قبلا هم دو بار این صحنه را با تمام وجود...

حس کرده بود!

دیروز دیدمت....

از شبکه  سه سیما

وقتی روبروی دور بین

زل زده بودی به چشم های من

 انگار  چیزی در دلم تکان خورد

چه بود ... نمی دانم !

شاید شرم از آن چشم های سیاه

که زمین را شخم می زد.

به جستوجوی بذر صلح

که  جوانه بزند و بارور شود

شاید نگاه تو

تر جمه ی ظلم تاریخ بشر باشد

به زبان چشم

 شاید

فریاد باشد در سکوت

فریاد باشد بر سکوت

سکوت مرگبار دنیا که نمی بیند.

و نمی خواهد ببیند.

درخت زیتون تو

در بیروت و غزه

تشنگی را می نوشد

بی پناه

بی سرانجام

چه روزگار بی ترانه ای...

آری دیروز دیدمت! 

امروز با تو سخن می گویم

با تو از...

مردم مسلمان  لبنان.

فردا شاید نباشند.

مردمی که هر لحظه طعم مرگ را می چشند..

متا سفم..

اینان فقط صدای موسیقی زندگی را

با کلید سیاه پیانو می شنوند...!

لطفا!

یکی از شما به اسرائیل بگوید:

آتش بس!

بابت نقاشی زشتم هم ازتون عذر خواهی می کنم...

این  نقاشی احساس منه...

می دونم ..نقاش خوبی نیستم ..!