زندگی همانند یک پیانو است!

؟؟؟

daylife — Thu, 13 Sep 2007 13:05:18 GMT

اگر جای من بودید چه عنوانی براش انتخاب میکردین؟؟!!

How to be happy

daylife — Fri, 24 Aug 2007 14:33:18 GMT

rules to be happy 7

. Never hate .

. Don’t worry.

.Live simple .

.Exepect a little .

.Give a lot.

.Always smile.

. Have a good friend.

daylife — Wed, 15 Aug 2007 14:07:40 GMT

success always come to those who don’t have time to look for it

........

daylife — Tue, 03 Jul 2007 12:48:18 GMT

?Every day we are given stones but what do we build

???Is it a bridge or is it a wall

اول مهر

daylife — Tue, 19 Sep 2006 10:04:18 GMT

اول مهر آمد و ...

سلام دوستان

این وبلاگ رو از وقتی که از مدرسه آزاد شدم ، ساختم...

و تا آزادی بعدی تعطیل میشه..

البته بود و نبودش خیلی هم مهم نیست ولی هر از گاهی یه چند نفر می آمدند ...می خوندند.

نظر می دادند.

من هم خیلی دیر آپ دیت می کردم.

از اینکه یه وبلاگ کاملا بی سر و صدا بود ...خوشحالم.

یا حق

عید رو به شما مسلمانان تیریک می گم.

daylife — Mon, 21 Aug 2006 21:47:18 GMT

با سلام و خسته نباشید خدمت دوستان عزیز

ضمن تبریک به مناسبت عید بعثت...

قرار بود امروز از کسی نام ببرم که داستان رو به شکل زیبایی خاتمه داده...

نمی دونم تا حالا تو شرایط سخت انتخاب بهترین ها قرار گرقتید یا خیر...

اما مطمئنا شرایط بسیار دشواریست به خصوص اگر خودت داستان نویس ماهری نباشی و بخوای بهترین داستان نویس رو انتخاب کنی.

از طرف دیگه بفهمی شرکت کننده ها هر کدام قلم خود را در دست گرفته اند ومطابق میل خود نوشته اند و

صد البته جالب نوشته اند و

مهم تر از همه اینکه فکر کنی همه ی شرکت کننده ها بهترین اند.

مسابقه تمام شده....

و همه ی نظرات تایید...

اما من شاید اصلا فکر نمی کردم که اینقدر شرکت کننده ها کم باشند.

5 نفر!!!

مشکلی هم نیست بازم خدا رو شکر.

مسلماهرچه تعداد شرکت کننده ها کمتر باشه ..انتخاب سخت تر خواهد بود.

و این 5 نفر که لطف کردن شرکت کردند...حتما در این زمینه با تجربه بوده اند...

تقریبا می شه گفت پایان داستان به روایت خانم ها : دلتنگ و ریحانه و آقای سینا

شبیه به هم بود و در عین حال شبیه به داستان اصلی

اما آقایان رئوفی و آرین برداشتی متفاوت داشتند که به نوبه ی خود قابل تامل و تحسین است.

من از همه ی شما نه به عنوان یک شرکت کننده ی خوب بلکه به عنوان کسانی که از من و از مسابقه ی من حمایت کردند تشکر می کنم...

در این قسمت از شما دوستان خواهشمندم نظر تان را در باره ی برگزاری این چنین مسابقه هایی بفرمایید.

من داستان کوتاه دیگری را نیز در اختیار دارم و اگر موافقید آن را به عنوان مسابقه ای دگر در پست بعدی

درج نمایم.

از هر گونه نظرات، پیشنهادات وانتقادات شما در این زمینه استقبال می کنم.

پایان اصلی داستان

باقی قورباغه ها که از نجات یافتن قورباغه دیگر چندان راضی به نظر نمی رسیدند،

دورش حلقه زدند و با عصبانیت گفتند : مگر نشنیدی که فریاد زدیم خودت را رها کن؟

مگر نمی شنیدی که همگی با هم می گفتیم تو مردی، تو مردی؟؟؟

قورباغه نجات یافته خاک و خل را از تنش تکاند و به آرامی گفت:

ببخشید دوستان ، گوش های من سنگین اند و به درستی حرف دیگران را نمی فهمم.

من در تمام این مدت خیال می کردم که شما ها تشویقم می کنید تا از چاله رهایی یابم و به همین دلیل انرژی بیشتری گرفتم . خودم را نجات دادم .

شما ادامه دهید

daylife — Thu, 17 Aug 2006 18:35:18 GMT

سلام !

ضمن تبریک به دلیل پیروزی لبنان،

برایتان یک مسابقه در نظر گرفته ام . این داستان را به دلخواه و به روایت خودتان در قسمت نظرات وبلاگم

به پایان برسانید. هر یک از شما شرکت کنندگان محترم که به شکل جذاب و زیباتری این داستان را به پایان برساند...برنده ی این مسابقه خواهد شد.

مهلت : تا روز دوشنبه سی ام مردادماه

من تا روز دوشنبه هیچ نظری را تایید نخواهم کرد ...تا مبدا کسی از داستان دیگری سود جوید...

اما در صورت امکان در پایان هر شب از بین شرکت کنندگان بهترین نوسنده را مشخص می نمایم.(تا روز موعود)

و در روز سه شنبه(31 مرداد) ضمن اعلام بهترین نویسنده و تایید نظرات مربوط، پایان داستان را به روایت نویسنده اصلی

و همچنین به روایت شخص برنده مسابقه خدمت خوانندگان عزیز عرض می نمایم.

موفق و پیروز باشید

ایام به کامتان خوش.

*******************************************************

قصه دو قورباغه

گروهی از قورباغه ها دسته جمعی می رفتند و آواز می خواندند که نا گهان دو تا از آن ها با هم در سیاهچالی سقوط کردند.ولی پیش از آن که در اعماق تاریک سیاهچال ناپدید شوند ، موفق شدند خودشان را به دیواره سیاهچال بیاویزند.

هر دو قورباغه به سختی تلاش می کردند که از چاه رهایی یابند . اما قورباغه های دیگر دسته جمعی فریاد می کشیدند : شما مردید ، هیچ راه نجاتی نیست . بیهوده تلاش نکنید....

دو قورباغه حرف های گروه را نادیده گرفته و مدام تلاش می کردند تا خودشان را به بالای چاه بکشند. آن ها از هر حربه ای استفاده می کردند ، ولی در مقابل ، هر وجبی که بالا می آمدند ، دو وجب به قعر چاه نزدیک تر می شد .

قورباغه ها ی دیگر که از دیدن این منظره هیجان زده بودند ، مرتب در اطراف چاه جست و خیز می کردند و عربده می زدند : شما ها مردید. رنج خودتان را بیشتر نکنید.

بالاخره یکی از قورباغه ها سرش را به علامت تسلسم فرود آورد ، دیواره چاه را رها کرد و با ضجه ای خفیف ولی ممتد به قعر چاه سقوط کرد و دسته قورباغه ها صدای متلاشی شدنش را شنیدند و غش غش خندیدند.

با این همه قورباغه دوم دست از تلاش بر نداشت .او تمام انرژی خود را در بازوانش جمع کرد و به دیواره ی چاه چنگ انداخت .بارها تا دهانه بالا آمد و دوباره سقوط کرد و در میان چاه به دیواره ها آویزان شد.

قورباغه های دیگر حتی یک لحظه هم دست از سر و صدا بر نمی داشتند و مدام فریاد می زدند: تو هم مردی ، تو هم مردی.

قورباغه بیچاره تلاش می کرد زندگی اش را نجات دهد و قورباغه های دیگر می خندیدند و می گفتند : تو فقط رنج خودت را افزون می کنی.در این دم آخر لااقل آسوده بمیر . عضلاتت را شل کن و اجازه بده که به قعر چاه فرو روی.تو مردی ، تو مردی.

قورباغه دوم اما دست از تلاش برنداشت تا بالاخره موفق شد خودش را به بالای چاه بکشد و نجات دهد..........

لطفا یکی از شما به اسرائیل بگوید:

daylife — Sat, 05 Aug 2006 12:00:18 GMT

وقتی که شب با تمام احساسش

خاموشی را تمنا میکند...

من صدایی می شنوم

از جنس خواهش..

میگویند به ما رحم کنید..

گناه ما چیست.؟

مگر ما چه گلی را پرپر کردیم؟

یا چه خاری را از ریشه کندیم؟

کمی آن طرف تر...

از پشت آن خرابه ها

مادری می گوید:

پسرم...

تمام زندگی ام پرپر شد!

آسمان ابریست.

گویی از این همه خشم به ستوه آمده است..

باران نمی بارد..

نگاه ها همه باران است.

صدا ها همه فریاد.

واکنش ها همه مرگبار و

انسان ها همه تسلیم..

می توانی خواهش را در چشمان دختر بچه ای

که آن طرف تر برادرش را نشانه گر فته اند !

ببینی..

شاید به این فکر است که..

تا لحظه ای دیگر...

کسی نیست که آرام ش کند.

قبلا هم دو بار این صحنه را با تمام وجود...

حس کرده بود!

دیروز دیدمت....

از شبکه سه سیما

وقتی روبروی دور بین

زل زده بودی به چشم های من

انگار چیزی در دلم تکان خورد

چه بود ... نمی دانم !

شاید شرم از آن چشم های سیاه

که زمین را شخم می زد.

به جستوجوی بذر صلح

که جوانه بزند و بارور شود

شاید نگاه تو

تر جمه ی ظلم تاریخ بشر باشد

به زبان چشم

شاید

فریاد باشد در سکوت

فریاد باشد بر سکوت

سکوت مرگبار دنیا که نمی بیند.

و نمی خواهد ببیند.

درخت زیتون تو

در بیروت و غزه

تشنگی را می نوشد

بی پناه

بی سرانجام

چه روزگار بی ترانه ای...

آری دیروز دیدمت!

امروز با تو سخن می گویم

با تو از...

مردم مسلمان لبنان.

فردا شاید نباشند.

مردمی که هر لحظه طعم مرگ را می چشند..

متا سفم..

اینان فقط صدای موسیقی زندگی را

با کلید سیاه پیانو می شنوند...!

لطفا!

یکی از شما به اسرائیل بگوید:

آتش بس!

بابت نقاشی زشتم هم ازتون عذر خواهی می کنم...

این نقاشی احساس منه...

می دونم ..نقاش خوبی نیستم ..!

daylife — Thu, 27 Jul 2006 12:47:18 GMT

Life is like a piano

when white keys represent the happines

and black keys represent the sarrow

but only when you go through all the keys

you can hear the music of the life

عزیزم مادرم....

daylife — Sun, 16 Jul 2006 12:38:18 GMT

روز مادر رو به تموم مادرای دنیا تبریک می گم.